اشعار مذهبي

 

بقعه بقيع

غفورزاده كاشانى «شفق‏»

جلوه جنت‏به چشم خاكيان دارد بقيع

جلوه جنت‏به چشم خاكيان دارد بقيع يا صفاى خلوت افلاكيان دارد بقيع

گر حصار كعبه را جبريل دربانى كند صد چو موسى و مسيحا پاسبان دارد بقيع

گر چه با شمع و چراغ اين آستان بيگانه است الفتى با مهر و ماه آسمان دارد بقيع

گرچه محصولش بظاهر يك نيستان ناله است يك چمن گل نيز در آغوش جان دارد بقيع

گرچه مى‏تابد بر او خورشيد سوزان حجاز از پر و بال ملائك سايبان دارد بقيع

ميتوان گفت ازگلاب گريه اهل نظر بى نهايت چشمه اشك روان دارد بقيع

بشكند بار امانت گرچه پشت كوه را قدرت حمل چنين بار گران دارد بقيع

تا سروكارش بود با عترت پاك رسول كى عنايت‏با كم و كيف جهان دارد بقيع

اين مبارك بقعه را حاجت‏بنور ماه نيست در دل هر ذره خورشيدى نهان دارد بقيع

اينكه ريزد از در و ديوار او گرد ملال هر وجب خاكش هزاران داستان دارد بقيع

چون شد ابراهيم قربان حسين فاطمه پاس حفظ اين امانت را بجان دارد بقيع

فاطمه بنت اسد عباس عم، ام البنين اينهمه همسايه عرش آستان دارد بقيع

در پناه مجتبى در ظل زين العابدين ارتباط معنوى با قدسيان دارد بقيع

باقر علم نبى و صادق آل رسول خفته‏اند آنجا كه عمر جاودان دارد بقيع

×××

قرنها بگذشته بر اين ماجرا اما هنوز داغ هجده ساله زهراى جوان دارد بقيع

كس نميداند چرا يا قرة عين الرسول منظره فصل غم انگير خزان دارد بقيع

آخر اينجا قصه گوى رنج‏بى پايان تست غصه و غم كاروان در كاروان دارد بقيع

خفته بين منبر و محرابى اما بازهم از تو اى انسيه حورا نشان دارد بقيع

راز مخفى بودن قبر ترا با ما نگفت تا بكى مهر خموشى بر دهان دارد بقيع؟

شب كه تنها ميشود با خلوت روحانى‏اش اى مدينه انتظار ميهمان دارد بقيع

شب كه تاريك است و در بر روى مردم بسته‏اند زائرى چون مهدى صاحب زمان دارد بقيع

كاش باشد قبضه خاكم در آن وادى «شفق‏» چون ز فيض فاطمه خط امان دارد بقيع

محمد جواد غفور زاده كاشانى (شفق)

+ شيدا گمگشته ; ٩:٥۱ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ٧ امرداد ،۱۳۸۳
comment نظرات ()

 

فهرست غم

جواد محدثى

 

باز هم موسم پرپر شدن گل آمد

باز هم فصل فراق گل و بلبل آمد

آسمان دل ما ابرى و بارانى شد

ديده را موسم اشك و گهرافشانى شد

دل بى‏سوز و گداز از غم زهرا دل نيست

دل اگر نشكند از ماتم او، جز گل نيست

خون و اشك از دل و از ديده ما مى‏جوشد

فاطمه صورت خود را ز على مى‏پوشد

عمر كوتاه تو، اى فاطمه فهرست غم است

قبر پنهان تو روشنگر اوج ستم است

رفتى، اما ز تو منظومه غم بر جا ماند

با دل خسته و بشكسته على تنها ماند

اثر دست‏ستم از رخ نيلى نرود

هرگز از ياد على، ضربت‏سيلى نرود

با على راز نگفتى تو زبازوى كبود

باپدرگوى كه بعد از تو چه بود و چه نبود

شهر اگر شهر تو، پس حمله به آن خانه چرا

مرگ جانسوز چرا؟ دفن غريبانه چرا؟

داغ ما آتش و ميخ در و سينه است هنوز

مدفن گمشده در شهر مدينه است هنوز

باغ، تاراج شده، عطر اقاقى مانده است

سنت دفن شبانه ز تو باقى مانده است

+ شيدا گمگشته ; ٩:٥٠ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ٧ امرداد ،۱۳۸۳
comment نظرات ()

 

كوثر عشق              

در مدح و منقبت حضرت زهرا(س)

 فاطـــمه اي پاك بانوي بــهـشت                  بر مـشام آيـد ز تـو بوي بــهـشت

تـــو خـــداي خويش را آئينه‌اي         مـصــطفي را مــحــرم ديـرينه‌اي

فاطمه‌ اي شاهــكـار ذوالــجلال        كوثر عشقيّ و خـورشيد كمــــال

دست تو اين چرخ گردون را مدار        هر دو عالم از تو دارد افـــتــخار

عــصمت تو در زلال جان ماست         كوثر تو زمزم ايـــمـان مـــاست

            اي ولاي تو به مـــا آب حــيات            مــي‌كند حُبّ تو تضمين نــجات

دل ز تصــويرت حـكايت مي‌كند         سوي تـو ما را هــدايت مي‌كــند

در ره عــشق تــو اي روح روان         طاير جان پر زند تا كـــهــكشان

راز گــفتن با تو شوق جـــبرئيل         تشنة بحر سخايت ســلســــبيل

پاي تا سر عـــصمت و تقوا توئي       آنــكه زن با او شود معنا تــوئي

بــا ورود تــو پيــمبـر در قـيام            ني پيمبـر بل رســولان كـــرام

اي كــليد بــاب رضوان دست تو        هستي عــالــم همه از هست تو

با تو باشد حــقّ و بــا داور توئي       فــــاطـمه اي روح پيغمبر توئي

ليله القدر علي و احـــــــمدی          تو بـــهار عشق حيّ سرمـــدي

مـــثل ذاتِ كــبريا تنها تــوئي           مادر دو مريـــــم و عيسي توئي

زهره الزّهــــرا ســرور سينه‌ای       تو فــــروغ يـــازده آئــينه‌اي

خاك پايت سرمـة چشم مـــلك       خم به تعظيمت شده پشت فـلك

ما ز جـام عشق تو مُل مي‌زنيــم    خار هستيم و دم از گل مـي‌زنيم

روز محشر هست ما را زمـــزمه      فــاطمه يا فــاطمه يا فــاطمه

 ابوالفضل سماوي

+ شيدا گمگشته ; ٩:٤۸ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ٧ امرداد ،۱۳۸۳
comment نظرات ()

 

كوثر عشق              

در مدح و منقبت حضرت زهرا(س)

 فاطـــمه اي پاك بانوي بــهـشت                  بر مـشام آيـد ز تـو بوي بــهـشت

تـــو خـــداي خويش را آئينه‌اي         مـصــطفي را مــحــرم ديـرينه‌اي

فاطمه‌ اي شاهــكـار ذوالــجلال        كوثر عشقيّ و خـورشيد كمــــال

دست تو اين چرخ گردون را مدار        هر دو عالم از تو دارد افـــتــخار

عــصمت تو در زلال جان ماست         كوثر تو زمزم ايـــمـان مـــاست

            اي ولاي تو به مـــا آب حــيات            مــي‌كند حُبّ تو تضمين نــجات

دل ز تصــويرت حـكايت مي‌كند         سوي تـو ما را هــدايت مي‌كــند

در ره عــشق تــو اي روح روان         طاير جان پر زند تا كـــهــكشان

راز گــفتن با تو شوق جـــبرئيل         تشنة بحر سخايت ســلســــبيل

پاي تا سر عـــصمت و تقوا توئي       آنــكه زن با او شود معنا تــوئي

بــا ورود تــو پيــمبـر در قـيام            ني پيمبـر بل رســولان كـــرام

اي كــليد بــاب رضوان دست تو        هستي عــالــم همه از هست تو

با تو باشد حــقّ و بــا داور توئي       فــــاطـمه اي روح پيغمبر توئي

ليله القدر علي و احـــــــمدی          تو بـــهار عشق حيّ سرمـــدي

مـــثل ذاتِ كــبريا تنها تــوئي           مادر دو مريـــــم و عيسي توئي

زهره الزّهــــرا ســرور سينه‌ای       تو فــــروغ يـــازده آئــينه‌اي

خاك پايت سرمـة چشم مـــلك       خم به تعظيمت شده پشت فـلك

ما ز جـام عشق تو مُل مي‌زنيــم    خار هستيم و دم از گل مـي‌زنيم

روز محشر هست ما را زمـــزمه      فــاطمه يا فــاطمه يا فــاطمه

 ابوالفضل سماوي

+ شيدا گمگشته ; ٩:٤۸ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ٧ امرداد ،۱۳۸۳
comment نظرات ()

 

كوثر عشق              

در مدح و منقبت حضرت زهرا(س)

 فاطـــمه اي پاك بانوي بــهـشت                  بر مـشام آيـد ز تـو بوي بــهـشت

تـــو خـــداي خويش را آئينه‌اي         مـصــطفي را مــحــرم ديـرينه‌اي

فاطمه‌ اي شاهــكـار ذوالــجلال        كوثر عشقيّ و خـورشيد كمــــال

دست تو اين چرخ گردون را مدار        هر دو عالم از تو دارد افـــتــخار

عــصمت تو در زلال جان ماست         كوثر تو زمزم ايـــمـان مـــاست

            اي ولاي تو به مـــا آب حــيات            مــي‌كند حُبّ تو تضمين نــجات

دل ز تصــويرت حـكايت مي‌كند         سوي تـو ما را هــدايت مي‌كــند

در ره عــشق تــو اي روح روان         طاير جان پر زند تا كـــهــكشان

راز گــفتن با تو شوق جـــبرئيل         تشنة بحر سخايت ســلســــبيل

پاي تا سر عـــصمت و تقوا توئي       آنــكه زن با او شود معنا تــوئي

بــا ورود تــو پيــمبـر در قـيام            ني پيمبـر بل رســولان كـــرام

اي كــليد بــاب رضوان دست تو        هستي عــالــم همه از هست تو

با تو باشد حــقّ و بــا داور توئي       فــــاطـمه اي روح پيغمبر توئي

ليله القدر علي و احـــــــمدی          تو بـــهار عشق حيّ سرمـــدي

مـــثل ذاتِ كــبريا تنها تــوئي           مادر دو مريـــــم و عيسي توئي

زهره الزّهــــرا ســرور سينه‌ای       تو فــــروغ يـــازده آئــينه‌اي

خاك پايت سرمـة چشم مـــلك       خم به تعظيمت شده پشت فـلك

ما ز جـام عشق تو مُل مي‌زنيــم    خار هستيم و دم از گل مـي‌زنيم

روز محشر هست ما را زمـــزمه      فــاطمه يا فــاطمه يا فــاطمه

 ابوالفضل سماوي

+ شيدا گمگشته ; ٩:۳۸ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ٧ امرداد ،۱۳۸۳
comment نظرات ()

يا حسين (ع)

يا حسين
ما كه يك جرعه ناچيز و ز درياي غميم**عبد سرمست اباالفضل و همه سينه زننم
همه گويندو كه اينان همه مجنون خودند**جملگي در به درو خانه به دوشند و ولند
آري آري همه آواره يك پيرهنيم**همه ديوانه و سر مست شه بي كفنيم
+ شيدا گمگشته ; ٥:٢٦ ‎ب.ظ ; سه‌شنبه ۱٩ فروردین ،۱۳۸٢
comment نظرات ()

عيد غدير ۲


قاآنى شيرازى چندين غديريّه دارد كه در يكى از آنها گويد:
گفت كه فردا مگر نه عيد غدير است
عيدى بادش چو بوى عود معطّر
در به چنين روزى از جهاز هيوبان
ساخت نشستنگهى رسول مطهّر
گرد وى انبوه از مهاجر و انصار
فوجى چو فوج بحر بى حد و بى مر
خرد و كلان، خوب و زشت، بنده و آزاد
پير و جوان، شيخ و شاب، منعم و مضطر
بر شد و گفتا: «الست اولى منكم»
گفتند: آرى، زما به مايى بهتر
دست على را سپس گرفت و برافراخت
قطب هُدى را پديد شد خط محور
گفت كه اى قوم بنگريد تناتن
گفت كه اى قوم بشنويد سراسر:
هر كس مولا منم، على اش مولاست
اوست پس از من به خلق سيد و سرور۱
و در غديريّه ديگرى گويد:
شراب تاك ننوشم دگر زِ خُمّ عصير
شراب پاك خورم زين پس زِ خُمّ غدير
از آن شراب كز آن هر كه قطره اى بچشد
شود ز ماحصل سرّ كاينات خبير
به جان خواجه چنان مستِ آل ياسينم
كه آيد از دهنم جاى باده بوى عبير
نهفته مهر نبى گنج فقر در دل من
كه گنج نقره نيرزد برش به نيم نقير
اگر چه عيد غدير است و هر گنه كه كنند
ببخشد از كرم خويش كردگار قدير[!]
وليك با دهن پاك و قلب پاك اولاست
كه نعت حيدر كرار را كنم تقرير۲

۱و۲ديوان قاآنى، چاپ خط آقا، ص110و ص166


+ شيدا گمگشته ; ٧:٠٢ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ۳٠ بهمن ،۱۳۸۱
comment نظرات ()

عيد غدير ۱



با تبريک عيد سعيد غدير
يا على نام تو بر دم نه غمى ماند و نه همّى
بأبى انتَ و اُمّى
گوييا هيچ نه همّى به دلم بوده نه غمّى
بأبى انتَ و اُمّى
تو كه از مرگ و حيات، اين همه فخرى و مباهات
على اى قبله حاجات
گويى آن دزد شقى تيغ نيالوده به سمّى
بأبى انتَ و اُمّى
گويى آن فاجعه دشت بلا هيچ نبود است
در اين غم نگشود است
سينه هيچ شهيدى نخراشيده به سُمّى
بأبى انتَ و اُمّى
حق اگر جلوه با وجهِ اَتَمَ كرده در انسان
كان نه سهل است و نه آسان
به خودِ حق كه تو آن جلوه با وجهِ اَتمّى
بأبى انتَ و اُمّى
منكر عيد غديرخم و آن خطبه و تنزيل
كر و كور است و عزازيل

با كر و كور چه عيد و چه غديرى و چه خُمّى
بأبى انتَ و اُمّى
در تولاّ هم اگر سهوِ ولايت چه سفاهت
اف بر اين شمِّ فقاهت
بى ولاى على و آل چه فقهى و چه شمّى
بأبى انتَ و اُمّى

كلّيات ديوان شهريار، چاپ هفتم، انتشارات زرّين، 1366ش، ج2، ص 1112

+ شيدا گمگشته ; ٦:٥۳ ‎ب.ظ ; چهارشنبه ۳٠ بهمن ،۱۳۸۱
comment نظرات ()

 


روزه يك سو شد و عيد آمد و دلها برخاست / مى زخمخانه به جوش آمد و مى‏بايد خواست توبه زهد فروشان گران جان بگذشت /وقت رندی و طرب كردن رندان پيداست

(حافظ ص 16)



ساقى بيار باده كه ماه صيام رفت / در ده قدح كه موسم ناموس و نام رفت
وقت عزيز رفت‏بيا تا قضا كنيم / عمرى كه بى حضور صراحى و جام رفت
در تاب توبه چند توان سوخت همچون عود / مى‏ده كه عمر در سر سوداى خام رفت

(حافظ ص 58)

بيا كه ترك فلان خوان روزه غارت كرد / هلال عيد به دور قدح اشارت كرد
ثواب روزه و حج قبول آن كس برد / كه خاك ميكده عشق را زيارت كرد...

(حافظ ص 89)



+ شيدا گمگشته ; ٧:٠۸ ‎ب.ظ ; شنبه ۱٦ آذر ،۱۳۸۱
comment نظرات ()

 

با عرض تبريک عيد سعيد فطر به همه دوستان
سعدی در قصيده‏اى از توديع ماه رمضان، بار بر دل دارد و مى‏گويد:

برگ تحويل مى‏كند رمضان / بار توديع بر دل اخوان
يار ناديده سير زود برفت / دير ننشست نازنين مهمان
غادرالحب صحبة الاحباب / فارق الخل عشرة الخلان
ماه فرخنده روى بر پيچيد / و عليك السلام يا رمضان
الوداع اى زمان طاعت و خير / مجلس ذكر و محفل قرآن
مهر فرمان ايزدى بر لب / نفس در بند و ديو در زندان
تا دگر روز، با حبان آيد / بس بگردد به گونه گونه جهان
بلبلى زار زار مى‏ناليد / بر فراق بهار وقت‏خزان
گفتم اندوه مبركه باز آيد / روزه نو روز و لاله و ريحان
گفت ترسيم بقا وفا نكند / ور نه هر سال گل دهد بستان
روزه بسيار و عيد خواهد بود / تيرماه و بهار و تابستان
تا كه در منزل حيات بود / سال ديگر كه در غريبستان...


(قصايد سعدى 722)

+ شيدا گمگشته ; ٦:٥٩ ‎ب.ظ ; شنبه ۱٦ آذر ،۱۳۸۱
comment نظرات ()

← صفحه بعد